You are currently browsing the tag archive for the ‘Oxford’ tag.
20 oktober 2010, Oxford
Ik zou jullie kunnen vertellen hoe normaal de Universiteit van Oxford eigenlijk is. Dat je ook hier de studenten kan indelen in hard-studerend versus voornamelijk-drinkend, van de zeer-sportief-geinteresseerden tot kunst-fanatiekelingen. Dat in seminars sommige studenten hun uiterste best doen om te profileren hoe slim ze zijn en hoeveel ze weten van een bepaald onderwerp, terwijl anderen wegduiken achter een meegenomen laptop, enkel af en toe iets fluisterend. Dat studenten hier ook gewoon studenten zijn, die bier drinken, in spijkerbroeken en gympen lopen en in de bibliotheek studeren met lange pauzes tussendoor.
Maar het is veel leuker om te focusen op de dingen die anders zijn in Oxford, die de universiteit net dat beetje extra geven. Bijvoorbeeld het Graduate Freshers Dinner dat ik afgelopen dinsdag bijwoonde, waarbij de Rector van de college ons vertelde dat we nu behoorden tot “one of the most exclusive clubs in the world”, waar we voor het eerst de toost Floreat Exon leerden uitspreken. Of de opening van het complex waar ik woon, het spiksplinternieuwe Exeter House, waar een kwartier gespeecht werd in het Latijn. Maar boven alles was daar gisteren Matriculation, de officiële toelating van Freshers tot de universiteit. Gekleed in Gown and Sub-fusc gingen we met alle nieuwelingen van de college op de foto, liepen in kledij door de stad en werden officiëel ingezegend door de Vice-Chancellor, met natuurlijk een eeuwenoude spreuk in het Latijn.
Meest bizarre detail van de dag: de niet gedragen mortarboard. Het hoofddeksel dat ik speciaal voor deze gelegenheid had aangeschaft, mocht ik absoluut niet op mijn hoofd zetten. De mortarboard wordt namelijk alleen op het hoofd geplaatst tijdens de officiële Graduation Ceremony. Bij andere officiële gelegenheden hoort de hoed wel bij je outfit maar mag alleen in de hand worden meegedragen. Aangezien ik nooit in Oxford zal afstuderen, zal de heugelijke dag van het eindelijk mogen dragen van de mortarboard voor mij nooit aanbreken. Of zal ik het wagen tijdens mijn Utrechtse afstudeerceremonie?
Oxford, 5 oktober 2010
De eerste dagen in Oxford zitten erop, en ik heb het gevoel alsof ik makkelijk twee weken zou kunnen bijslapen. Zoveel indrukken, zoveel informatie en vooral zoveel dingen om aan te wennen in een vreemde stad, maar vooral studerende aan een nog onbekende universiteit. De Universiteit van Oxford is een ingewikkelde instelling. Ik studeer aan de Universiteit, volg mijn vakken bij het departement Geschiedenis, maar ben verbonden aan Exeter college. Van bibliotheken en staf tot emailadressen en introductiedagen: alles is op deze drie niveaus geregeld en dat is nogal eens verwarrend.
Groningen, 17 september 2010
Twee weken geleden lag de envelop op de mat, een dikke stapel papieren uit Exeter College met een indrukwekkende inhoud. Niet alleen werd van mij verwacht in detail te vermelden wat mijn ouders doen voor de kost, wat ze gestudeerd hebben en of ze hierover willen komen speechen, ook wordt me gevraagd in te vullen hoeveel alcohol ik drink, hoe vaak ik sport per week, of ik mezelf te dik vind, en welke vaccinaties ik heb gehad als kind. Mazelen, bof en rode hond, drie kon ik positief beantwoorden. Maar helaas worden kinderen pas vanaf 2002 in Nederland voor Meningitis C ingeënt, dus ben ik verplicht me volgende week te laten vaccineren. De mevrouw van de GGD bij wie ik de afspraak maakte snapte er weinig van: u gaat niet op reis naar Afrika, maar naar Engeland, en toch wilt u graag ingeënt worden tegen Meningitis C? Ja, dat klopt.
Dit was niet de enige keer dat ik me de afgelopen weken afvroeg waar ik in terecht gekomen was. Het lezen over de verplichte aanschaf van een Advanced student gown, met bijpassende sub-fusc, het betalen van mijn enorme som collegegeld en het programma van mijn introductieweek (inclusief optionele fietscursus, verplichte brandgevaar training en vele, nog onduidelijke, ceremonies) deden me dit al eerder afvragen. Desalnietemin kan ik niet wachten tot het zover is, dat ik als nuchtere Nederlandse het leven van een Oxford studente ga meemaken. Ik houd jullie op de hoogte.
Utrecht, 24 Juli 2010
Zodra je iets kent, went het. Tenminste, dat hoop ik maar. Als je me een jaar geleden had verteld dat ik een semester in Oxford zou mogen gaan studeren, dan had ik je niet geloofd. Maar het is toch zo, en hoewel ik het nog steeds geweldig vind, went het ook nu al een beetje.
Zoals Oscar al tegen me zei: Oxford en Cambridge zijn ook gewoon universiteiten, die studenten nodig hebben om te bestaan en die ook blij zijn dat jij er wil komen studeren. Mail contact met de tutor aldaar, foto’s van mijn college accommodatie, de administratie die bij elke universiteit ongeveer hetzelfde is (en altijd weer ingewikkelder is dan je denkt), het uitzoeken van cursussen, het begint al te wennen.
Maar het blijft spannend, het buitenland, nieuwe mensen, nieuwe woonplaats maar vooral… het is Oxford. Met hoofdletter.
